Pochłanianie dźwięku
Opublikowano 2009-02-19
Zdolność pochłaniania (absorpcji) dźwięku charakteryzuje każdy przedmiot pod kątem jego właściwości akustycznych w pomieszczeniu. Stopień tłumienia dźwięków określany jest jako odbicie lub absorpcja. Jest ona mierzona w normowanych komorach pogłosowych zgodnie z EN ISO 354 w zakresie częstotliwości (tercjowych) od 100 Hz do 5000 Hz na podstawie czasu pogłosu. Dokonuje się porównania pustej komory pogłosowej z komorą pogłosową zawierającą testowany produkt. Wynik przedstawiany jest w postaci krzywej na wykresie lub w postaci tabeli wartości.
Suma absorpcji i odbić poszczególnych przedmiotów w pomieszczeniu tworzy w naszym uchu obraz akustyczny pomieszczenia (czas pogłosu), który stwarza wrażenie "niesienia" bądź tłumienia dźwięku.
Tak zwana wartość NRC ("Noice Reduction Coefficient") była jedną z pierwszych jedno liczbowych wartości, w której próbowano zawrzeć całość informacji ukrytych w krzywej pochłaniania (absorpcji) dźwięku. Wartość ta obliczana jest w oparciu o amerykański standard ASTM C 423 jako średnia wartości absorpcji dla częstotliwości 250 Hz, 500 Hz, 1000 Hz i 2000 Hz z zaokrągleniem do 0,05. Wyznaczenie ważonego wskaźnika pochłaniania dźwięku αw dokonywane jest w oparciu o normę EN ISO 11654. Współczynniki pochłaniania dźwięku (αs) zmierzone zgodnie z EN ISO 354 przeliczane są dla każdego oktawowego pasma częstotliwości na praktyczne współczynniki pochłaniania dźwięku (αp).
Zadana przez normę krzywa odniesienia nakładana jest na krzywą pomiarową αp do momentu, aż obydwie krzywe będą maksymalnie pokrywać się ze sobą. Przy czym norma bardzo ogranicza odchylenia do dołu. Wartość krzywej odniesienia przy 500 Hz po przesunięciu zgodnie z tą zasadą traktuje się jako ważony wskaźnik pochłaniania dźwięku αw dla danego produktu. Jeśli odchylenie między krzywą odniesienia a znajdującą się nad nią pomiarową krzywą pochłaniania dźwięku jest zbyt duże, wówczas można dla celów poglądowych użyć dodatkowo wskaźników kształtu (L, M, H). Wskaźniki te mają za zadanie zwrócić uwagę na fakt, że w niskim zakresie częstotliwości (K), średnim (M) i wysokim (H) krzywa pomiarowa αp znajduje się znacznie powyżej przesuniętej krzywej odniesienia, co oznacza, że produkt pochłania dźwięki o wiele intensywniej, niż pokazuje to wartość wskaźnika αw.
Tak zwana wartość NRC ("Noice Reduction Coefficient") była jedną z pierwszych jedno liczbowych wartości, w której próbowano zawrzeć całość informacji ukrytych w krzywej pochłaniania (absorpcji) dźwięku. Wartość ta obliczana jest w oparciu o amerykański standard ASTM C 423 jako średnia wartości absorpcji dla częstotliwości 250 Hz, 500 Hz, 1000 Hz i 2000 Hz z zaokrągleniem do 0,05. Wyznaczenie ważonego wskaźnika pochłaniania dźwięku αw dokonywane jest w oparciu o normę EN ISO 11654. Współczynniki pochłaniania dźwięku (αs) zmierzone zgodnie z EN ISO 354 przeliczane są dla każdego oktawowego pasma częstotliwości na praktyczne współczynniki pochłaniania dźwięku (αp).
Zadana przez normę krzywa odniesienia nakładana jest na krzywą pomiarową αp do momentu, aż obydwie krzywe będą maksymalnie pokrywać się ze sobą. Przy czym norma bardzo ogranicza odchylenia do dołu. Wartość krzywej odniesienia przy 500 Hz po przesunięciu zgodnie z tą zasadą traktuje się jako ważony wskaźnik pochłaniania dźwięku αw dla danego produktu. Jeśli odchylenie między krzywą odniesienia a znajdującą się nad nią pomiarową krzywą pochłaniania dźwięku jest zbyt duże, wówczas można dla celów poglądowych użyć dodatkowo wskaźników kształtu (L, M, H). Wskaźniki te mają za zadanie zwrócić uwagę na fakt, że w niskim zakresie częstotliwości (K), średnim (M) i wysokim (H) krzywa pomiarowa αp znajduje się znacznie powyżej przesuniętej krzywej odniesienia, co oznacza, że produkt pochłania dźwięki o wiele intensywniej, niż pokazuje to wartość wskaźnika αw.
