Sufity podwieszane

Przy akustycznej ocenie pomieszczeń zwraca się najczęściej uwagę jedynie na słyszalność, a tym samym ocenie poddawane jest tylko pochłanianie dźwięku. Każde pomieszczenie znajduje się jednak także pod wpływem zewnętrznych czynników akustycznych. Takimi czynnikami zewnętrznymi są na przykład hałas z sąsiednich pomieszczeń tego samego piętra, odgłos kroków z pomieszczeń znajdujących się piętro wyżej lub szumy wytwarzane przez domowe urządzenia techniczne, a także hałas uliczny i hałas samolotów przedzierający się przez zewnętrzną elewację. Szumy te częściowo nakładają się na sobie, wywołując zakłócenia w pomieszczeniu.

Dążenie do wyizolowania pomieszczenia od wyżej wymienionych czynników zakłócających określa się mianem izolowania akustycznego. W przeciwieństwie do pochłaniania dźwięku, gdzie to materiał głównie warunkuje właściwości, w przypadku izolowania akustycznego decydujące znaczenie ma materiał i całokształt systemu wszystkich elementów zainstalowanych w pomieszczeniu. Jeden słaby punkt w systemie osłabia izolację całego pomieszczenia. Dlatego też normy (np. DIN 4109, BB93) dotyczące izolacji dźwiękowej są o wiele bardziej obszerne i szczegółowe niż w przypadku pochłaniania dźwięku, aby w ten sposób zapewnić o wiele wyższe bezpieczeństwo użytkowania. Wartość izolacji zależy w decydującym stopniu od obróbki materiałów i systemów.

Dzięki zastosowaniu pochłaniaczy dźwięku możliwe jest zoptymalizowanie czasów pogłosu, a tym samym zmiana właściwości akustycznych pomieszczenia. Poprzez pochłanianie dźwięku zmniejsza się w pomieszczeniu poziom ciśnienia akustycznego. Nie można jednak zbyt intensywnie tłumić dźwięków w pomieszczeniu, gdyż w przeciwnym wypadku prelegent będzie ledwie słyszalny przez słuchaczy siedzących daleko z tyłu. Gdy w hali panuje pogłos ze względu na zbyt słabą absorpcję, wówczas zakłócające odbicia fal dźwiękowych wpływają negatywnie na rozumienie mowy. Rozmówcy muszą mówić głośniej, aby móc się porozumieć. Poziom szumów znacznie wzrasta, a wraz z nim wszystkie związane z nim negatywne skutki. Dzięki zastosowaniu perforacji i kombinacji materiałów, różniących się w pochłanianiu dźwięku, które łączone są ze sobą w konstrukcje warstwowe typu sandwich, możliwe jest uzyskanie zróżnicowanych wartości pochłaniania dźwięków. Poziom ciśnienia akustycznego (Lp) ulega redukcji w przypadku zastosowania w pomieszczeniu sufitu o zoptymalizowanych właściwościach akustycznych.

Zdolność pochłaniania (absorpcji) dźwięku charakteryzuje każdy przedmiot pod kątem jego właściwości akustycznych w pomieszczeniu. Stopień tłumienia dźwięków określany jest jako odbicie lub absorpcja. Jest ona mierzona w normowanych komorach pogłosowych zgodnie z EN ISO 354 w zakresie częstotliwości (tercjowych) od 100 Hz do 5000 Hz na podstawie czasu pogłosu. Dokonuje się porównania pustej komory pogłosowej z komorą pogłosową zawierającą testowany produkt. Wynik przedstawiany jest w postaci krzywej na wykresie lub w postaci tabeli wartości. Suma absorpcji i odbić poszczególnych przedmiotów w pomieszczeniu tworzy w naszym uchu obraz akustyczny pomieszczenia (czas pogłosu), który stwarza wrażenie "niesienia" bądź tłumienia dźwięku.

Tak zwana wartość NRC ("Noice Reduction Coefficient") była jedną z pierwszych jedno liczbowych wartości, w której próbowano zawrzeć całość informacji ukrytych w krzywej pochłaniania (absorpcji) dźwięku. Wartość ta obliczana jest w oparciu o amerykański standard ASTM C 423 jako średnia wartości absorpcji dla częstotliwości 250 Hz, 500 Hz, 1000 Hz i 2000 Hz z zaokrągleniem do 0,05. Wyznaczenie ważonego wskaźnika pochłaniania dźwięku αw dokonywane jest w oparciu o normę EN ISO 11654. Współczynniki pochłaniania dźwięku (αs) zmierzone zgodnie z EN ISO 354 przeliczane są dla każdego oktawowego pasma częstotliwości na praktyczne współczynniki pochłaniania dźwięku (αp).

Zadana przez normę krzywa odniesienia nakładana jest na krzywą pomiarową αp do momentu, aż obydwie krzywe będą maksymalnie pokrywać się ze sobą. Przy czym norma bardzo ogranicza odchylenia do dołu. Wartość krzywej odniesienia przy 500 Hz po przesunięciu zgodnie z tą zasadą traktuje się jako ważony wskaźnik pochłaniania dźwięku αw dla danego produktu. Jeśli odchylenie między krzywą odniesienia a znajdującą się nad nią pomiarową krzywą pochłaniania dźwięku jest zbyt duże, wówczas można dla celów poglądowych użyć dodatkowo wskaźników kształtu (L, M, H). Wskaźniki te mają za zadanie zwrócić uwagę na fakt, że w niskim zakresie częstotliwości (K), średnim (M) i wysokim (H) krzywa pomiarowa αp znajduje się znacznie powyżej przesuniętej krzywej odniesienia, co oznacza, że produkt pochłania dźwięki o wiele intensywniej, niż pokazuje to wartość wskaźnika αw.